MindStorm...

Ik ben wegens een blogpauze er wat laat mee, maar voor iedereen een gelukkig en gezond 2007, hoe cliché dat ook mag zijn.

Ik heb het jaar gepast ingezet: ik heb de hele eerste januari rondgelopen met een kater. Dat neemt niet weg dat ik best wel benieuwd ben naar het nieuwe jaar. Het is niet zo dat ik voornemens maak, want dat lijken beloftes die je jezelf voorhoudt en die ik binnen een maand vergeten ben. Het is eerder "hopen op"... En dit is waar ik zoal op hoop:

- Ik wil eindelijk af van dat beginnend buikje! Hoe, weet ik eigenlijk nog niet...
- Ik wil (veel) meer verlof nemen. 2006 is voorbijgevlogen en alles wat ik me kan herinneren is dat ik gewerkt heb.
- Ik wil op reis naar een land waar ik nog niet ben geweest.
- Ik wil nog meer nieuwe mensen leren kennen. 2006 was wat dat betreft al een geweldig goed jaar, maar het smaakt naar meer!
- Ik wil dat Ingeborg terug Blind Date presenteert!

Ik ga ervan uit dat alle vijf punten haalbaar zijn. Om het laatste punt te verwezenlijken, vraag ik iedereen hier alvast: wie wil mijn petitie tekenen?

Enkele voorspellingen voor dit nieuwe jaar:

- De regering zal vallen. Dedecker wordt onze nieuwe premier. Vlaanderen wordt onafhankelijk.
- De Rode Duivels zullen dit jaar al hun wedstrijden winnen. Racing Genk wordt landskampioen met vijf punten voorsprong op Anderlecht.
- Kim Clijsters wint Roland Garros tegen Henin.
- De Amerikanen gaan lopen in Irak. Bush zal zeggen dat de oorlog tegen terrorisme is gestreden en gewonnen. En dat de Aarde plat is. Iedereen in de US juicht.
- Eind dit jaar zal de Paus een nieuwe wet goedkeuren: de missen gebeuren weer in het Latijn en priesters mogen hoelahoepen. Iedereen tevreden.

Zucht. Wat wordt het een geweldig jaar!

I’m a deserter a flirter a woman hurter
I’m a converter inverter I’ll take you further
I am the wicked learner and your happy after burner
your darkest pages turner without even trying earner
I’m a deserter a flirter a women hurter
I’m a converter inverter a make you yearner
you get your inspiration leading to this love inflation
I get my inspiration cruising through my isolation
cruising through through my isolation

(Daan - Deserter)

(een parel van een cd... halen die handel!)

Ik heb me kostelijk geamuseerd met die commotie na de RTBF-uitzending over de afscheuring van Vlaanderen. En wel hierom:

- Vlaanderen zal zich nooit afscheiden. We werken aan een verenigd Europa, remember?
- Dewinter vond het een goed initiatief om eindelijk werk te maken van een staatshervorming. Leterme vond het jammerlijk omdat dit de gesprekken over staatshervorming boycot. Kies zelf maar wie de fantast is.
- Gek dat net de Walen dit geniaal stukje tv produceren. Het zou een leuke stunt geweest zijn voor pakweg schalkse ruiter Bart De Pauw.

Maar bovenal maakt dit de weg vrij om eens mijn Groot Plan de wereld in te sturen. In Limburg zijn we bezig om werk te maken van de totale autonomie. Eind volgend jaar zullen we spreken van Tsarenland Limburg (en ik maak me sterk dat ik de revolutionaire eerste Tsaar zal worden). Onze eerste actie zal zijn de volledige grens (te beginnen bij fucking Antwerpen) te ommuren - dit zal de economie een echte boost bezorgen. Iedereen die ons rijk staatje wil binnentreden zal tol moeten betalen (vooral Antwerpenaren). We gaan meteen een leger drillen die in no time België zou inpalmen (te beginnen bij Antwerpen). En gelieve dit serieus te nemen, want we hebben atoomwapens liggen in Kleine Brogel!

Het zal gedaan zijn met dat lachen met Limburg! Moehahaha!

Ik heb wat kunnen nadenken over mijn meest favoriete nummer aller tijden, en de keuze is gemaakt:

Metallica - One

Ik heb er de live versie op gezet, omdat ik weinige nummers ken die op zo een manier tot een climax komen... De boodschap is dus: tot het einde kijken...

Metallica is hoe dan ook mijn meest favoriete groep aller tijden. Al hebben ze heel wat van hun pluimen verloren, hun bekendste nummers zijn absolute blijvers...

Wat ziekjes geweest deze week, dus ben niet tot op mijn blog geraakt...

Er hebben nochtans heel wat storms in my mind gewoed...

Ik ben zo vrij het stokje van beate te pikken. Een sms is een heerlijk communicatiemiddel voor de kleine en soms ook iets grotere boodschap. Het spreekt voor zich dat ik, communicatievirtuoos, hier dankbaar gebruik van maak. Dus hier komen de laatste vijf berichtjes van mijn inbox:

- Hola estúpido, le estoy buscando. ¿Dónde está usted? ¡Bastardo de mierda!

- Hmmm, schatje... Wat een heerlijke nacht was dat... Dit moeten we snel terug over doen. Likjes van je drolletje xxx

- Het pakje ligt in de vuilbak op perron 4. De prijs is 10.000 euro per kilo. Zorg dat je het kwijtraakt.

- FC De Kampioenen zijn op tv! Het is die toffe aflevering met Markske die zijn studies opgeeft en dat niet tegen Bieke durft te vertellen! Lachen geblazen! Tot morgen in de breiclub!

- Hey zoontje, je bent je boterhamdoos vergeten. Haal maar iets uit de Panos, dat je maar geen honger lijdt! Voorzichtig zijn hé! Je moeke xxxxx

Het is weer weekend, dus tijd voor een streepje muziek:

Moby - Porcelain

Na al die jaren raakt dit liedje me nog tot in mijn kleinste teen. Een zalig streepje muziek van een zalige artiest. Zijn album "Play" is trouwens een must have in je CD-collectie. Een buitengewone én uitstekende CD, met een unieke eigen sound en verschillende invloeden.

Deze komt zeker in mijn top 5 aller tijden...

Gisteren Sinterklaas, heeft u het ook gemerkt?

Ik krijg de rillingen van platte commerciële zever, wat dit in feite ook is. Maar dit is toch wat anders. Niks is zo mooi als de kinderlijke onschuld wanneer die twee grote ogen naar die vreemde man met de lange baard kijken. En dan die lach als ze hun tonnen speelgoed zien. Schattig.

Wat het nog leuker is dat we de kindertjes al van jongs af aan wijsmaken dat Goedheiligman echt bestaat. Later komt dat zeer goed van pas, als we het onechte idee krijgen dat naar school gaan iets uithaalt, dat belastingen betalen nut heeft, dat de Rode Duivels de volgende match zullen stunten en dat de Ware bestaat.

En hoe schattig kijken we als we alweer een illusie armer zijn...

Deze week is een oude klasgenoot van me getrouwd.

Op zich niks alarmerends. Niet iedereen is zoals ik een totale freak op vlak van relaties en plant nog jaren vrijgezel te blijven. Al geef ik toe dat al die trouwpartijen rondom me wat nerveus maken.
Wat me ook een beetje deed knagen was het feit dat ik niet eens was uitgenodigd op het trouwfeest. Oké, we hebben elkaar al jaren niet meer gezien en contacten verwateren nu eenmaal na het middelbaar, maar toch...

Wat me gewoon shokeerde is het meisje waarmee hij trouwde. Hij is een Marokkaanse jongen van een streng maar al bij al goed geïntegreerde familie. Hij was vroeger de grote adonis van de bende, en had heel wat meisjes "verslonden". Nu blijkt hij dus een meisje uit Marokko gekozen te hebben. Een meisje dat de taal niet kent. Een meisje dat niet weet wat de Belgische cultuur in godsnaam betekent. En bovenal: een meisje dat waarschijnlijk de rest van haar leven een moeder aan de haard blijft. Op kosten van de staat.

Dit keur ik niet goed. En het stemt me droef. Ik begin toch meer en meer mijn naïviteit te verliezen op dit vlak.

Ik ga er een gewoonte van maken, mijn wekelijks streepje muziek:

Radiohead - No Surprises

Enjoy...

Het is me wat met Volkswagen de laatste tijd.

Gelukkig hebben we een attente regering die hier hoogstwaarschijnlijk (alweer, wat worden we verwend) een geniaal antwoord op heeft. Het blijft wel betrekkelijk stil rond Guy en de zijnen, maar dat doet me alleen maar op het beste hopen!!! Let op, ik durf te wedden dat hij 150.000 nieuwe banen zal beloven. Met in het achterhoofd dat hij gerust 200.000 nieuwe jobs kan creëren als hij echt wil. Maar hey! Hij heeft nog andere dingen te doen hoor!
Het lijst met verwezenlijkingen is eindeloos: weg met die vervelende DHL, het uitstellen van de beslissingen over de nachtvluchten over Zaventem, de plaatsing van de duizenden flitspalen, de nmbs zo efficiënt laten draaien, enz, enz... Dan hebben we nog de pech dat er binnen zijn toffe partij ook af en toe een klein ruzietje aan de gang is, maar wie is perfect?

Wat hebben we geluk met zo een efficiënte regering! We mogen van geluk spreken dat de heren ministers zo goed weten wat er leeft tussen de bevolking! En er dan zo doelbewust werk van maken! Keep up the good job, guys!!!

Don't waste your time or time will waste you...

Soms krijgt een mens de neiging om zichzelf te willenpijnigen.

Gisteren was zo een dag. Oké, ik kijk wel vaker naar "The Block". Om mezelf te verlekkeren op mooie kamers, meubels en het "genot" van verbouwen in het algemeen. Om nadien tot de vaststelling te komen dat ik dat toch nooit zal kunnen betalen.
Gisteren was echter de totaal overbodige finale. Nuja, overbodig, voor duizenden mensen was het interessant genoeg om ter plaatse de creaties te gaan bekijken. Sommigen waren zelfs trots te melden dat ze al twee uur voor de deur (in de regen!) stonden te wachten op hun "helden". De blockbewoners zelf lieten het zich welgevallen. Met hierbij speciale aandacht voor "de twee homo's". Ontroerend hoeveel lof ze hadden voor hun eigen werk. Ze gingen winnen, daar waren ze zeker van.
Vooral de presentators trokken mijn aandacht. Hans Otten en Hanne Troonbeeckx die samen de "hitsingle" (lees: uitwerpsel van godbetert Regi) zaten te brullen. Wat jammer dat de tekst voor Hanne wat te moeilijk was. Maar de mensenmassa genoot, en daar doen deze entertainers pus sang het voor!
En dan de interviewtechnieken! Je moet het maar doen, drie vragen bedenken en er zowat iedereen mee ambeteren ("Sta je hier al lang?","Wie is jouw favoriet?" en "wie gaat winnen?"). Telkens weer stond ik te popelen op het antwoord van die mensen met te veel vrije tijd.

A propos, en natúúrlijk hebben de Limburgers gewonnen. Lang leve het bronsgroen eikenhout!

Iedere morgen kom ik langs mijn weg naar het werk een interessant bord tegen. "2016: waar zitten de boeren?"

Boeiende vraag. Er valt iets over te zeggen. Los van het feit dat de plaats waar boeren zich doorgaans bevinden ook erg afhankelijk is van het seizoen.
Het is duidelijk waar de plakkaathanger naartoe wil. Hij heeft schrik dat de boerenstiel zal verdrinken tussen de mestactieplannen, goedkope buitenlandse producten en andere nachtmerries.
Toch ben ik zeer optimistisch over de Europese landbouw de volgende decennia. Je kan je niet voorstellen wat voor een boost het zal zijn als we binnen ettelijke jaren eindelijk bananen kunnen produceren. Als de trend zich doorzet zal Noorwegen tegen 2016 de grootste wijnproducent zijn - in Bordeaux is het daar tegen dan veel te droog voor. De Saharah heeft zich tegen dan uitgestrekt tot tegen de Pyreneeën.
Dan zwijg ik er nog over wat een goede zaak dit zal zijn voor ons toerisme! Het staat nu al vast dat Blankenberge het Benidorm van de toekomst zal zijn.

Dus boeren, don't worry!!!

Het is zaterdag, dus niet veel tijd om veel te delen met de wereld.

Dus hou ik het op een filmpje... Eén van mijn all time favorites:

Depeche Mode - Enjoy The Silence

Ik en zattemanskuren, het zal nooit wat worden.

Gisteren was het nog eens tijd om een stapje in de Leuvense wereld te zetten met een paar maten. Allemaal al student af, maar toch nog willen profiteren van dat speciale sfeertje, je kent het wel... Het begon met een opwarmertje thuis, en al snel was die fles wijn leeg. Vanaf toen begon het grondig mis te gaan. De anderen kozen ervoor een vreemde hoogalcoholische drank naar binnen te kappen (ik weet de naam al niet meer, kan je nagaan) en het effect bleef niet uit. Op naar het centrum, waar het na enkele pinten niet veel beter werd. Als mijn drie kompanen dan ook nog opteren voor een joint, val ik al helemaal uit de toon. Jolijt tot en met, al wist ik in al mijn nuchterheid met de beste wil van de wereld niet waarom.

Enkele uren en pinten later besloten we een hapje te gaan eten. Ter plaatse in de kebapzaak keek ik met volle aandacht naar weetikveelwat op tv. Wil het toeval dat vlak daaronder een dronkeman zat. Hij wijst naar mij en verheft zijn stem. Een eigenaardige conversatie start:
- Wat zit ge te kijken? Moet ge soms een tweede brilleke hebben om mij tegoei te zien?
- Euh?
- Ik kan er niet tegen als mensen mij zitten aan te gapen zoals gij dat nu doet.
- Oh... (stilte) Sorry.
- Sorry sorry... (wendt zich tot de vriend die tegenover hem zit) Die weet zeker niet met wie hij te maken heeft godverdomme!
(gemompel tussen de twee - ik prop mijn durum naar binnen en wil zo snel mogelijk weg)
(vol verbazing kijk ik nog met een glimp zijn richting uit)
- Godverdomme, nu kijkt die alweer... Direct gaat die...Ik wacht niet op het einde van zijn zin, sta op, betaal mijn uiteraard zeer smakelijke maaltijd en smeer hem zonder om te kijken.

Op zo een momenten denk ik: waarom?

Vandaag vieren onze Amerikaanse vrienden Thanksgiving.

Het klinkt politiek niet erg correct in deze Irak-tijden, maar ik beschouw Amerikanen daadwerkelijk als vrienden. Ik kom er dagelijks mee in contact, en dat valt reuzegoed mee. Het is niet omdat er een idioot aan de macht staat ginder, dat we de hele natie moeten verachten. Zelfs een grote aanhanger van Bush kan een geweldige kerel zijn, ik spreek uit ervaring.

De grote fout die we maken is dat we denken dat Amerikanen onze broeders zijn. Daarom vind ik MacDonald's maar niks. Het geeft ons het onjuiste idee dat Amerikanen en wij eigenlijk gelijkaardig zijn. Grandioos fout. We zijn even verschillend met Amerikanen als met Japanners.

Een voorbeeld: een Amerikaan is veel opener en socialer. Niet meteen aangenaam voor ons, de gesloten Belgen. Wat voelen we ons vreemd als een Amerikaan met een brede smile komt vragen "How are you doin'?". Compleet verrast beginnen we een heel verhaal te vertellen, maar daar zit die kerel nu niet bepaald op te wachten. Beleefdheid heet dat daar. Hier is het eerder arrogant en ongewenst.

En zo ken ik wel meerdere voorbeelden. Dat ze Thanksgiving vieren vind ik ook zo typisch. In deze tijden wordt er veel te weinig "dank u" gezegd. Ik wou hier een groot "dank u" bericht van maken, maar ik kwam niet verder dan drie regeltjes.

Amerikanen, I like them. Zelfs met hun minpunten.

(Maar ze mogen onderhand stoppen met die oorlog)

Enkele waargebeurde liefdesverhalen uit mijn omgeving...

- Liesbeth en Jan studeren samen. Hij is dolverliefd op haar, en na veel getwijfel laat hij dat ook steeds meer blijken. Ze groeien steeds naar elkaar toe, al moet Liesbeth hem wel afremmen omdat zij er nog niet klaar voor is. Jan begrijpt dat, en na een halfjaar zijn ze uiteindelijk een koppel. Wat hij niet weet: zij is verliefd op Jans klasgenoot, Dirk, al voordat ze wist dat Jan haar zag zitten. Uiteindelijk zwicht ze voor Jan omdat ze daarin de kans ziet dat ze dichterbij Dirk raakt, hoewel ze weet dat het gevoel helemaal niet wederzijds is. Tot dusver zijn ze nog steeds samen, maar ze maken meer en meer ruzie...

- Evelien en Thomas zijn al jaren een koppel. Ze hebben best wel veel meegemaakt, en wonen sinds een half jaartje samen. Op een avond leert Evelien een jongen kennen. Kevin is lief, attent en geeft haar veel aandacht. Ze zweeft. Na een maand met veel gebel en ge-sms (achter de rug van Thomas) spreken ze samen af in de cinema. Het wordt een wilde avond en uiteindelijk belanden ze tussen de lakens op Kevins kamer. De dag erna belooft Evelien dat ze de relatie met Thomas zal verbreken. Twee weken later is dat nog steeds niet gebeurd en Kevin wil haar terugzien. Opnieuw belanden ze tussen de lakens. De dag erna krijgt Kevin bericht dat Evelien hem niet meer wil zien. Evelien en Thomas zijn nog steeds samen, hij weet van niets.

- Ann en Carl zijn een halfjaar een koppel. Het gaat met vallen en opstaan, maar dat is toch normaal? Hij ziet zijn vrienden nauwelijks nog, zij gaat niet graag weg en verwacht van hem hetzelfde. Wanneer hij dan toch zijn vrienden sporadisch ziet, voelt Ann zich slecht omdat ze het gevoel heeft dat hij haar verwaarloost. Ze wil dat hij komt samenwonen bij haar en haar ouders en stelt hem voor de keuze. Carl wordt zowat gek en laat dagen niets van hem horen. Dit vindt Ann niets en ze breekt de relatie af. Vijf dagen later heeft ze een nieuwe vriend.

- Natasja en Steven zijn al even samen. Natasja is iemand die graag een stapje in de wereld zet en eigenlijk nooit een lange relatie heeft gehad. Ze vindt Steven lief en leuk, maar hij vraagt ook veel aandacht. Op een fuif leert ze een jongen kennen, Guy. Ze wordt meteen verliefd. Ze spreken samen verschillende keren af, Natasha verzwijgt dat ze al een relatie heeft. Het onverwachte gebeurt, na wat alcohol bedrijven ze de liefde. De dag erna voelt Natasha zich volledig in de war. Twee dagen later spreekt ze opnieuw af, en opnieuw laat ze zich gaan. Ze besluit dat ze Guy beter wil leren kennen, zonder nog steeds te zeggen dat ze een vriend heeft. Totnogtoe zijn Steven en Natasja nog steeds samen.

- Lissa leert Danny kennen. Na enkele leuke afspraakjes kussen ze en enkele afspraakjes later blijft ze zelfs bij hem slapen. Hij voelt dat er iets schort en wil er met haar over praten. Volledig verbaasd zegt Lissa dat er niets scheelt en dat ze ervoor wil gaan. Danny is opgelucht en blij. Een week later vertrekt Lissa op vakantie. Als ze terugkomt stuurt ze Danny een bericht: "ik zie het niet meer zitten met ons, we houden er beter mee op".

Pfff, had even een break nodig (en dat bij zo een jonge blog...)

De reden is dat ik mij nogal geërgerd heb de laatste dagen. Wetende dat ik deze blog opende om mijn frustraties en bedenkingen in kwijt te kunnen, is het dus geen goed idee om dat meteen met een writer's block te laten bekopen...

Daarom: geef me de tijd om even mijn ergernissen op te sommen.

- Wat ergerde ik me aan: de vrouwelijke wisselvalligheid. Ja, het moest weer zijn, de hoofdreden van mijn innerlijke strijd ligt weer aan die mysterieuze, frusterend onbegrijpelijke maar toch weer super interessante bevolkingshelft. Kijk, ik wil hier gerust meer over kwijt, maar ik probeer het eerder uit mijn hoofd te bannen.

- Wat ergerde ik me aan: mezelf. Laat toch eens wat dingen los, kerel.

- Wat ergerde ik me aan: ouders. Soms vraag ik me af wie wie moet opvoeden.

- Wat ergerde ik me aan: de duisternis. De dagen beginnen te korten en daar wordt een mens niet vrolijker van.

- Wat ergerde ik me aan: een stap in de wereld zetten en je afvragen waarom. En tegelijkertijd ook: waarom niet?

- Wat ergerde ik me aan: mijn voornemens om me wat meer fysiek te pijnigen die ik steeds maar weer uistel.

Zo, dat luchtte op. En vanaf morgen doen we terug wat normaal.

Halloween my ass.

Ik hou niet van traditionele feestdagen. Zeker niet als ze een betekenis hebben, maar niemand weet welke. En al absoluut niet als ze om God weet welke reden wordt uitgemolken door commercie allerhande. Zo veracht ik Valentijn, Kerstmis (hoeveel mensen kennen het kerstverhaal nog?), oudjaar, nieuwjaar en driekoningen.

Het was dus met een gezwinde, maar vrolijke tred dat ik vandaag mijn stulp verliet. Ik moest brood gaan halen, enkele straten verder. Het viel me op hoe rustig het was op de straat. Ok, het is herfstvakantie, maar toch... Het zonnetje scheen en hoewel het de vorige dagen vrij winderig was, was er nu geen enkel briesje... Ik probeerde er niet op te letten en wandelde verder.

Tik.

Wat was dat?

Ik keek vlug achterom en ik zag een meisje staan. 5 jaar, of zoiets. Grote, groene ogen. Blonde, lange haren. Ze keek, expressieloos. In haar rechterhand een stok... Plots stak ze haar linkerhand omhoog. Ze wees. Rechts van mij. Ik keek.

Jakkes.

Ik schrok me een hoedje. Een rottweiler stond langs me. Vanaf het moment ik hem aankeek begon hij te grommen. Ik deinsde achteruit, ietsje in de richting van het meisje. Meteen begint hij harder te grommen. Hij liet zowaar zijn tanden zien.

Opeens zoefde er iets boven mijn hoofd. De stok. De rottweiler schoot erachter aan. Het meisje stoof hem achterna.

Mijn hart bonkte...

Jeetje, een rottweiler. De twee renden een tuin in en ik zette mijn tocht verder... Nu viel de stilte mij nog meer op. Zweetdruppels parelen op mijn hoofd. In de verte hoorde ik een deur dichtgaan.

Doorlopen...

De bakker was zo een dikkige kerel met immense snor. Zijn bakkerij was oud en stoffig. Maar goed, hij was vlakbij en het brood smaakte oké.

Ik trok de deur open. Niemand. Het tikken van de klok. Ik stapte naar voor en keek in de uitstalruimte. Hmmm... Er lag niets.

De hele winkel was leeg. Het werd me benauwd... Ik deed mijn jas open. Tikte op het raam van de uitstalruimte.

Miaaaaarw... Plots sprong er een kat voor me, op de etalage. Jezus.

Een zwarte...

Ik deed een stap achteruit. Het dier was duidelijk angstig. Ik bekeek het... Ze was zeer vijandig. Haren rechtop. Een grote rode plek op het voorhoofd.

Bloed.

Opeens een oorverdovend gezoem... Aargh... Mijn eerste reactie is mijn handen voor mijn oren houden. Ik probeer te achterhalen vanwaar het gezoem komt... Van achter de balie...

Dit is ondraaglijk. Ik loop langs de smalle doorgang langs de balie, via de deur naar een gang... Het gezoem wordt zachter. Ik draai me om... Zou ik terugkeren?

Neen. Iets zegt me dat ik verder moet gaan.

Ik stap verder. De eerste ruimte die ik aan mijn linkerkant zie, is duidelijk de living. Ik voel iets tegen mijn been. De kat... Hij vleit zich tegen me aan. Aargh... en laat een rode plek achter op mijn beige broek.

Ik kijk binnen in de ruimte. Daar zit iemand in de zetel. Met de rug naar me toe. Lange, rossige haren. Een vrouw. De kat springt op haar schoot.

"Euhm... Mevrouw?"

Geen reactie.

Ik stap verder. "Excuseer, er staat niemand in de winkel."

Nog steeds niets.

Hier is iets vreemds aan de hand. Ik lach. Wat zou het toch?

Ik besluit gewoon op haar toe te stappen. Ik passeer haar zetel. "Mevrouw?" Ik wandel verder.

Jeetje.

Ik tril. Schrik me een hoedje.

Grote ogen. Blauw. Staren in het niets. Mond open. Rood.

Ik kijk naar de kat. Ze baadt in een plas bloed. Weer zo defensief.

MRRRIAAAAUW. Ze schrikt. Springt weg.

Ik kijk achterom.

De bakker. Wat een snor... Hij grinnikt. Hij neemt iets op van de tafel voor zich.

Een geweer. Voor ik het week kijk ik recht in een klein pistool. Een traan rolt over zijn wangen. Ik sta perplex.

Zet een stap achteruit.

Plots schrikt hij. Iets nadert me vanachter mijn rug. Ik heb geen tijd om me om te draaien. De rottweiler. Hij vliegt de bakker in zijn nek.

Gekrijs.

Het meisje met de lange blonde haren, keek naar de vrouw in de zetel en gilde. Door merg en been. De rottweiler ging deftig tekeer. Ik deinsde achteruit. De snor spartelt.

Paf.

Een schot. Gejank. De rottweiler valt neer. Het gekrijs stopt. De bakker kijkt me aan...

Angstwekkend bericht in de krant: half Vlaanderen is te dik.

Onbegrijpelijk, met zo een programma als Vlaanderen Sportland op onze dierbare openbare oproep. Gepresenteerd door Evy Gruyaert nog wel. Het enthousiasme waarmee ze anderen stimuleert om te beginnen joggen is aanstekelijk. En dan heb ik het niet over haar zalige glimlach.

Maar we dwalen af. Het probleem dat ik heb met joggen is dat het zo oervervelend is. En door de regen naar niets lopen, dat slaat toch nergens op?

Ik heb nog gevoetbald. Op hoog niveau. Derde provinciale. Linkerkant. Van de bank. En als ik dan eens mocht meespelen (we zijn maar met elf, wat nu?) kreeg ik het naar mijn kop omdat ik alweer niet wist waar lopen.

Zwemmen vind ik nog wel oké, maar ik word niet graag geconfronteerd met mijn (beginnend) bierbuikje.

Waarom zouden we ook sporten? Zap op eender welke zondagnamiddag naar VT4 (na Toeters en Bellen) en ze gooien de revolutionaire fitnesstoestellen naar je hoofd. En iedere week krijg je steeds die unieke aanbiedingen. In je bed blijven liggen, drieëntwintig riemen rond mijn buik en laten trillen die handel. En nadien je gekweekte spiermassa aanschouwen in de spiegel... Wat leven we toch in een perfecte wereld.

En nu ga ik mijn grote friet met een dubbele portie mayonaise en twee frikandellen eten!

Adios!

Dag bezoeker,

Ik loop al even met het idee om een blog te starten, al heb ik niet meteen een idee welke richting ik uit wil hiermee... Me even voorstellen: ik ben 25, woon in het Leuvense, werk in het Brusselse. Ik noem mezelf MindStorm omdat dit mij ook het beste typeert. Ik heb de indruk dat mijn leven als een wervelwind doorgaat en dat er heel wat dingen beter kunnen - zonder daarom een negativist te zijn. Ik zou graag wat meer willen stilstaan bij de mooiere en de minder mooie dingen van het leven, en wie weet is dit wel een goed middel.

Ik ben benieuwd...